written by brunildas
June 16, 2020 2

Ti.

Nuk e di, por me ty më pëlqen të endem diku larg, nëpër rërë të pashkelur, bregut të detit, të mos ndiej asnjë zhurmë, vetëm melodinë e fjalëve tua që përplaset lehtë në dallgët e qeta, e të mos shoh asgjë, vetëm perëndimin e diellit në sytë e tu.

Nuk i ndiej më stuhitë e pafundme brenda meje, e rrugëve boshe të braktisura u bë kohë që më nuk humbas.

Ti nuk je si asnjë.

Të shoh dhe mendoj se si ndihesh ti kur më sheh tek të shoh gjatë, se si dukem kur nuk më mbetet asgjë më për të thënë, e vetëm heshtjen dëgjojmë rreth nesh. Më thuaj si arrin të më rrëmbesh pa bërë asgjë, më thuaj si më fton të arratisem e të lë çdo gjë pas.

Ti nuk më ngjan me askënd.

Ti më ngjan si një ëndërr e imja, e paprekshme që zgjat shumë pak por të mbetet në mendje, si një ëndërr mëngjesi që si fllad të përkëdhel butë e të fal shpresë me sytë drejt diellit.

Më ngjan me këngën që e këndoj gjithmonë, me veten, fjalët e saj, të rrinë bukur, dhe unë nuk gjej titull më të mirë për të se sa emrin tënd. Të shikoj dhe nuk dua ti shtoj asgjë buzëqeshjes tënde.

Ti ngjan si një ëndërr vere e gjatë nga e cila nuk dua të zgjohem.

written by brunildas
March 23, 2020 0

Do ta stolis me lule, do të flas thjeshtë e me fjalë që të lënë gjurmë në shpirt, do të të shkruaj për kohën që më zë në mendime e si mendimet e mia më vishen veç me ty.

Do të të shkruaj një letër.

Për mëngjeset plot diell, për pranverën që shndrin si kurorë e artë mbi pemë, për buzëqeshjet e pafundme tonat, për ecjet këmbëzbathur pranë detit e për albumet plot foto që na presin, për përshëndetjet plot shikime e pak fjalë tonat, për përqafimet e gjata si premtime plot shpresë në këtë botë të vogël plot surpriza të mëdha, për qëndrimet e vona netëve pranë zjarrit në oxhak, për vallëzimet plot ndjenjë me njëri-tjetrin pranë.

Do të qeshim mbrëmjeve të dimrit sërish, tek do të ngremë dolli për jetën, do të presim ditën me mall për një pranverë me lule plot, do të gëzojmë e do të dashurojmë çdo moment të saj.

Do të të nis një letër, ndoshta do duhen dhe disa të tjera.

Do të të shkruaj shpesh.

Do ti ndaj gëzimet në rreshta me ty, do të qesh e do të qaj në të njëjtën kohë, do të të ftoj të më shkruash dhe ti. Ndoshta ti nuk e din se sa bukur dukesh pranë meje, se sa të bukura mi bën minutat e se sa të rëndësishme ma bën ditën.

Ndaj po të nis një letër.

Më shkruaj!

written by brunildas
March 6, 2020 0

Është një nga ato momentet e ditës kur dua të shkëputem nga koha dhe të rri veç me veten, e të mundem të të mendoj veç ty, të rendis varg fjalët e tua që tingëllojnë si melodia më e ëmbël e dëgjuar nga një piano në fundin e një dite të gjatë e të lodhshme, e në mendjen time të fiksoj një buzëqeshje tënden.

Jam ulur këtu, në një qetësi që ka kohë që se ndiej, e me veten pranoj se sa ndryshe jam kur të mendoj ty.

Ti më ke trazuar shpirtin, siç dallgët trazojnë detin e nxjerrin në breg guacka plot perla të fshehura në thellësi. Ti, si një artist, ke veshur të metat e mia me lule e befas krijove tablonë më të bukur timen, atë që jam për ty.

Ti më ke ndryshuar mënyrën time të të menduarit, më ke bërë të shijoj ndryshe diellin në mëngjes tek më ngroh lehtë, e të rri gjatë pa folur para perëndimit të një shtune për një të dielë të mbushur plot me ty, larg diku, bashkë.

Nuk i druhem më as vetes, kur jam vetëm, e pranë stë kam, kur je larg e sytë sna gjejnë, kur sjemi bashkë. Nuk i druhem më as kohës që na vjedh minutat tona të arta, nuk i druhem më as hënës që të sheh më shpesh, e diellit që të prek më shumë. Me ty në mendime nuk kam frikë të jem vetëm. E ti më je bërë mendimi më i bukur imi.

Është një nga ato momentet ku çdo gjë përreth meje bëhet më e bukur, çdo gjë ngjyroset në ty, e në këto momente ti mi zbukuron mendimet.

written by brunildas
February 29, 2020 2

I kam dëgjuar me qindra herë fjalët e tua që nga jashtë duken bosh por në thellësi vrasin tepër, të gërryejnë dhe të lënë një boshllëk që arnohet me vështirësi sa herë më duhet të marr frymë e ti them vetes, që vetëm i imi nuk ishte faji!

Ka momente që si për inat më marrin mendjen e nuk dorëzohen pa më përplasur përballë ditëve kur lumturinë e kisha timen dhe e ndaja si e marrë me ty, kur nuk e dija se çdo të thotë të jesh e lodhur, të jesh e sforcuar përballë dikujt për të cilin ishe një strehë plot siguri.

Ti nuk je më ai që ishe, e unë nuk di të jem ndryshe, nuk di ti përshtatem më një Ti-je tjetër.

Ndaj sot të ftoj në heshtje të vish dhe të ulesh përballë meje, të shohësh se si unë nuk jam më ajo e cila të bënte ty të ndiheshe krenar, e krenari sdite të njohësh asnjë grimcë. Të pres të marrësh dhe pak nga ato grimca kujtimesh që koha ka harruar ti hedhë në dyert e harresës e të mjaftohesh me to.

Dua që të vish, për të fundit herë, e të kuptosh se si sot nuk mundem të jem ndryshe përpos vetvetes, si dikush që vlerëson veten më shumë, si dikush që di të dojë po aq sa të deshi ty e zemrën sta kurseu asnjë çast.

Ndaj, kur të vish ulu dhe më shih në sy, mos u mundo të kapësh ndonjë fije emocioni, ato ti kam lënë ty. Do kërkosh te vetja ime për ty, por do gjesh veç hijen tënde të kërrusur.

Ti nuk je më i njëjti, e dikush si ty nuk më drithëron më. Ndërsa unë…unë nuk di të jem ndryshe nga ajo çfarë ndiej, nga ajo çfarë shpirti gjen qetësi, nga ajo çfarë mbroj, nga ajo çfarë jam.

Unë, nuk dua të jem ndryshe!

written by brunildas
February 15, 2020 0

Ja kam shtruar dhimbjes duart dhe e lashë të më thyente deri në palcë, për ta ndjerë të gjithën sot, që nesër të mos kishte më thërrime të sajat që të vrasin e të falin hidhërim që veç ti mundesh ta shuash.

Ja kam falur fjalët heshtjes që ka kohë që kumbon në veshët e mi si tingull i njē ceremonie që mbaron, pa pritur duartrokitje e lëvdata boshe që ngopin sytë e zbrazin zemra.

Jam e dërrmuar nga ky skenar që çdo natë vret me fjalë të njëjta, e që mbyllet me shfajësime pa arsye tuat, qe mbesin veç shkronja të lexuara me qindra herē nga unë, duke kërkuar përgjigje për fajet e mia.

Të thashë dikur të ikje larg, të mos lije asgjë nga vetja, të merrje valixhe me premtime plot, ti tërhiqje zvarrë bashkë me 1000 ndjenja të miat, që ti fala, e kurrë mbrapsh si mora. Të thashë, që ne jemi më mirë pa njëri-tjetrin, ne jemi vetvetja kur jemi larg, e vritemi nga krenaria e tepërt kur jemi bashkë.

Nuk munda të jem ajo çfarë mendoje ti, e ti nuk munde të pëlqeje aromën e shpirtit tim.

Sot ia shtriva trupin mallit, e lashë të më zhyste thellë, nuk mundesha të nxirrja asnjë fjalë, ku më asgjë skish mbetur. Sot u ndieva dhe njëherë Unë, pa ty pranë.

Me të vërtetë, sot kishe ikur!

written by brunildas
February 13, 2020 0

E mbaj veten për të fortë, por në heshtje jam jo më shumë se një njeri, që ka nevojë të përhumbet në mendime që mezi gjen rrugë për tu kthyer, jam njësoj me ty, që në errësirë kërkon të dorëzosh veten në lotë e supet ti mbështesësh si dëshirë për të hedhur diku peshën e tyre të rëndë.

Unë jam si ti, e fortë, por më shumë kur jam me ty.

U bë kohë që perpiqem të gjej veten diku pa ty, por është e pamundur të mos të të mendoj. U bë kohë që mendimet smë binden, e ashtu tërë kokëfortësi, kalojnë nëpër rrugica plot nuanca lulesh, mbushen plot jetë e më shpien drejt teje, fytyrës tënde.

Përnjëmend kam harruar se si duket një mëngjes plot diell përmes dritares sime, se si duket qielli herët në pranverë e hënës ti flas veç për veten. Me ty pranë, kam ikur larg në mendje, kam ikur larg aty ku askush nuk e prek dot lumturinë e kristaltë, kam ikur larg e kam pikturuar një ëndërr timen që kam kohë që e ruaj si thesar.

Edhe kur nuk të kërkoj, mos harro që unë jam me ty, edhe kur nuk të pres, mos harro që me vete të ruaj gjithmonë, ashtu siç vjedh një rreze dielli për të më ngrohur gjatë në ditët e ftohta.

Jam këtu, në krahun tënd, e nuk di si është të shoh pa ty, nuk e di si është të qesh pa ty, ka kohë që se di si është të jem pa ty!

written by brunildas
February 3, 2020 0

Kishte kohë që si lija rrezet të më preknin kaq gjatë e të më ngrohnin kaq bukur. Kisha kohë që se kisha lënë shpirtin të endej i dehur nëpër kopshtet e mbushura plot diell.

Sot dielli duket i bukur shumë, e qiellit sytë nuk po mundem tia heq dot, e ashtu në mendje pikturova një perëndim të gjatë me ty.

Kishte kohë që se kisha menduar një ikje pa një mbërritje me ty sot.

Nën muzgun e ditëve të zhurmshme, ndaloje kohën për pak e pranë më eja. Si numëroj dot më minutat nëse dhe pak koha kalon pa ty, nuk e di më as se si do jetë shija e kafesë nëse nuk e ndaj me ty.

Sot le ti lëmë të gjitha mënjanë, fjalët boshe, botën e hijet e saj, sot nuk ka kohë që të rendim pas pikëpyetjeve të pafundme. E kam zhytur thellë mendjen vetëm në momente lumturie, nuk di më të kthehem pas e të mos shoh fytyrën tënde e ti që më fal një buzëqeshje.

Eja, të ikim diku larg!

Le të mos merremi me premtime të gjata, le të mos shohim pas për një moment, le të mos mendojmë të nesërmen.

E nëse nuk më gjen dot më kërko brenda zemrës, do ta gjejë ajo rrugën për te unë.

Ti veç duaj të vish!

Sot nuk mundem ti rezistoj më këtij dielli, ndaj eja. Po të pres!

written by brunildas
January 30, 2020 2

Ka kaluar kohë shumë dhe ato pak fjalë tuat që i mbaj mend tingëllojnë si zhurma e një kasete të vjetër regjistrimi. Ka kaluar kohë e shikimeve tua u është zbehur imazhi në vegimet e mia.

Nuk ka më “mirupafshim” me gjysëm dëshire, nuk ka më biseda të pafundme e shikime pa fjalë të gjata.

Sot isha vetëm unë, me mozaikun e kujtimeve që rëndonin shumë por linin shije të ëmbël në mua, duke hapur rrugë që mendja zor se mund ti kundërshtojë, e ashtu duke u dridhur e lashë veten të vijë te ty.

Ne meritonim të ishim të lumtur!

Kishte dhe shumë mëngjese me diell plot që nuk ishin shijuar siç duhet, kishte akoma pranverë pa prekur me shpirt e perëndime të arta pa pritur me orë të gjata.

E meritoja një biletë me ty, me një ikje pa kthim, drejt lumturisë për të cilën flitet shumë e tentojmë ta prekim sadopak çdo ditë. Kishte premtime pafund në sirtare që prisnin të përmbusheshin por tashmë vetëm pluhuri rëndon në to, e ato vetē e kanë humbur peshën.

Diku, nëpër rrugët e shkelura bashkë do më kujtosh sesi lumturinë e kisha sjell tek ty, se si ti ja kishe hapur krahët e mezi e lije të ikte, diku do mendosh që e meritonim të ecnim gjatë bashkë, të preknim yjet dhe qiellin që e donim shumë ta shihnim nën shi dhe nën ylber.

Nuk kishte kaluar shumë kohë, por koha kishte mbledhur kujtime që rëndonin fort e si për inat mi kishte hedhur para zemrës për të më dëshmuar dhe njëherë se sa shumë kisha dhuruar nga shpirti, sesa shumë kisha pritur nga ty, sesa fjalë ti kisha falur pa menduar e sa kohë vetes i kisha mohuar për të qenë e lumtur.

U gjenda vetëm dhe njëherë, me jetën time që e ruaj si një grusht letrash të thërrmuara në xhep dhe me fjalët që më buçisnin në vesh.

E paskëm merituar pakëz lumturi!

written by brunildas
January 21, 2020 0

Diku të kam parë, tek ecje rrugëve të gjata zhytur në mendime, e me duar në xhepa kërkoje me sy plot lutje pikëmbërritje ku më në fund të pushoje shpirtin e trupin ta lije të prekte qetësinë.

Nuk jemi të huaj. Të njoh mirë.

Edhe kur sytë mi fsheh, e më shmang një shikim të gjatë. Të njoh mirë dhe kur buzëqesh me vështrimin hedhur gjetkë dhe me vendosmëri kërkon të arrish retë e fshehta të qiellit.Unē jam ti, e ti në mua sheh veten!

Dikur rendnim mbas kohës si të marrë, ti vidhnim asaj pak sekonda lumturi e me to të mbushnim zbrazëtirat boshe që vetëm zemrat i njihnin më mirë se unë dhe ti. Rendnim pas rrezeve të diellit për tē ngrohur shpirtin e ditëve të ftohta, qē netēve si një përrallë ti rrēfenim hënës sekretet e zemrës.
Dikur, ne ëndërronim se si një ditë një si ty do njihte një si unë, e një si unë do lutej pafund për dikënd si ty. Mos e harro!

Më shih në sy e më poho që askush si njeh shpirtrat tanë më mirë se unë dhe ti. Që askush nuk i di rrugët tona të pafundme me pritje plot orë.

Nuk jemi të huaj.

Në zemër kam kohë që të ruaj.
Të njoh mirë!

written by brunildas
January 21, 2020 0

Ka rënë errësirë dhe yjet i janë fshehur qiellit, vendin e tyre e kanë zënë re të fryra, të mërzitshme!

Prita shumë ti shihja dhe një herë. Ndoshta gjeja ndonjë buzëqeshje tënden, ndoshta kishe harruar ndonjë mes gjithçkaje që more kur ike pa fjalë!

Ke tërhequr zvarrë fjalë që mezi ja shpreh vetes, fjalë që vështirë thuhen dy herë!

E në këtë dhjetor të ftohtë nuk gjej dot as dëshirat e mia të fshehta!

Mungon vetëm ti këtë dhjetor, që dritave të pemës tua ndiej magjinë e përvitshme, që netëve të gjata të dimrit tua ndiej bukurinë para filmave tonë të preferuar!

Mungon buzëqeshja jote që mbushte çdo qoshk të dhomës, e gëzimi zinte vend ndër fytyrat tona. Ndaj eja, të pres të vish, ashtu si më parë, të ngrohim duart me filxhanët e çajit, të flasim gjatë e të humbim në përqafime plot premtime!

Unë jam këtu,kam mbetur këtu, ajo e njëjta, plot në ty, me zemrën që të ruan fshehtas dhe mbetet në ajër kur dera troket papritur! Unë mbeta përsëri me dëshirat e njëjta, me dëshirat që doja ti ndaja me ty, edhe ti të ndaje tuat me mua! Unë jam këtu, për të të pritur që dhjetori im të bëhet yti, e dëshira e dhjetorit tënd të jem unë!