Category: Uncategorized

written by brunildas
January 26, 2021 0

Si është të zgjohesh në mëngjes e të shohësh diellin me sy plot mbushur në ëndrra nga netët pa gjumë? A të merr malli akoma pa i hapur sytë, a të kujtohen dhe ty të qeshurat pafund edhe pse rrugët zienin nga heshtja?

Po bëhet gjatë e veç pranverë shoh edhe pse dielli ngroh ditë të ftohta dimri, pranverë ndiej dhe lulet i kam mbjellur nëpër damarë e aromë lavand lëshojnë në dehje.

Ti ma ke bërë pranverë shpirtin.

Më ke marrë fjalët më të bukura, ato që ja falja veç vetes, më ke marrë ngjyrën më të bukur të syve, shikimin më të ngrohtë, përqafimin më të gjatë, të dielat e ditët plot diell, e unë të dhashë pak nga pak shpirt e lule pafund fshehur në të.

Nuk do të mbetesh më asnjëherë vetëm, as kur vetëm je me veten, do të të vesh mendimet e tua me rreshta plot ndjenjë të miat, do të pikturoj në fytyrën tënde telajo lumturie sa herë të më kujtosh buzëqeshjen, do të të mbush shpirtin sa herë të më përmendësh emrin.

Me ty jam kudo e kurdo, në çdo hap tëndin, në çdo zgjim mëngjesi, në çdo ditë të re, në çdo agim e perëndim të gjatë, me ty jam sot, e dua të jem gjatë në kohë.

U bë gjatë që veç aromë lavandul më ndien shpirti, e stinë tjetër nuk njeh përveç pranverës.

written by brunildas
November 23, 2020 0

Tanimë që nuk je, çdo rrugë, çdo shteg më ngjan me ikjen tënde, ashtu bosh, pa kuptim, pa lajmërim, pa kthim. Çdo rruge nuk ja gjej më fundin, nuk ia shquaj më kthesat e pemët përbri smë ajrosin mendjen si dikur.

Më ndodh ndonjëherë të të pres si dikur, ulur përballë rrugës, e të të shquaj nga larg, më ndodh që me këngët në sfond të luaj kujtimet më të bukura e më të veçanta tonat, edhe pse këmbët më nuk prekin petale, unë sërish vazhdoj të ndiej aromë trëndafilash.

Më ndodh të qesh, të qaj, e me veten të kërkoj përgjigje, të të kuptoj ty, të mendoj si ty, të arsyetoj atë që vepron ti.

Nuk dua më ti zë besë vetes, edhe pse thellë ruaj kujtimet më të bukura, shikimet më të gjata, fjalët më të ëmbla e takimet më të ngrohta. Nuk dua më të të pres. Jam e lodhur të shuaj diellin sa herë ikën e më nuk kthehesh.

Nuk të njoha mirë, ose ndoshta aq doja të njihja dhe unë, të dhashë formë sipas shpirtit tim, krijova me mendje dikënd si unë.

Ti më njeh mirë, prandaj do të vije sërish, do trokisje në derë, do të pinim bashkë kafe, do të shquanim pemët plot sesi era i lëkund e sërish do ikje pa kthim.

Ti më njeh mirë, por këtë herë sdo jetë si çdo herë.

Këtë herë as vetë se di në do të të presë.

Këtë herë sdua të shkel mbi trëndafilë që skanë më erë.

written by brunildas
October 29, 2020 0

Mos u mundo të mbledhësh pjesë të thyera e të krisura, më beso të fundit i mblodha unë, u mundova si gjithmonë të mos lë pengesa, të mos vritesh me to, mbetesh sërish me rëndësi për mua, ka akoma shumë nga unë në ty.

Më beso, tashmë nuk ka mbetur asgjë. Mund të ecësh qetë, edhe në ato vende ku dikur zgjidhje të ecje me kujdes, tanimë mundesh të rrish pa frikë, të ecësh dhe në errësirë, tanimë ska asgjë aty.

Në ato pak vende që ishim bashkë mblodha të gjitha kujtimet e ika, si gjithmonë nuk bëra zhurmë, zgjodha të të lija vetëm, të kurseva disa mundime fjalësh të pafajshme tuat.

E në këtë natë të zymtë, për herë të parë kuptova veten, sa lodhje kisha përjetuar për të të kuptuar ty.

Do të të mungoj e do të më kujtosh, në çdo mëngjes kur të jesh duke pirë kafen përballë rrugës që zien nga zhurmat, mbështetur anash xhamit e në shpirt vrarë nga heshtja e mureve bosh nga kujtimet tona.

Do ndiesh trishtim e shpirti do të të lërë shije të hidhur, shije që më falje mua dikur…

Do të duash të nisesh drejt meje, por ndërgjegja do të të brejë fort, ashtu si më vrave ti mua, pa dashur, pa kuptuar…

E di, do ndiesh dhimbje, zemërim, inat, të gjitha i ndjeva dhe unë dikur…

Do të më kujtosh shpesh, e prapë sdo më kuptosh.

Zor se do më kuptoje ndonjëherë…

written by brunildas
October 2, 2020 0

E mban mend, sonte qenka fiks koha që na rrethonte ato netë, kur nuk bënte shumë ftohtë, rruga mbulohej nga gjethet e hëna ndrinte plotë. Besoj të kujtohet edhe melodia e zërave tanë që ngatërrohej lehtë me zhurmat e fundit tek-tuk nëpër qytet.

Unë nuk dua ti shuaj kujtimet, të vetmet të vërteta që mi njeh shpirti. Me to të sjell pranë, fiks si në kohët tona, fiks si në tavolinën tonë të preferuar, aty ku pimë shumë kafe e dolli plot ëndrra ngritëm gjatë.

Dhe ti e kujton, me siguri, unë këtë e di, edhe pse heshtjen kemi ngritur me mure të larta, nëpër ajrin e ftohtë arrij të dëgjoj fjalët e tua, mbeten sërish tingulli më i bukur.

Edhe ti më ruan në kujtime, si dita jote e preferuar, si biseda më e ngrohtë që të ka marrë zemrën, si poezia më e lexuar, si pritja e gjatë që të lodh e prapë nuk shuhet.

Unë nuk di të fshij kujtime, nuk di tu tregoj udhë premtimeve të shpirtit, unë nuk di të shuaj fjalë, e të të largoj nga mendimet.

Je i lirë të vish po munde, të rrëzohemi edhe njëherë e të ngrihemi bashkë, më njëri-tjetrin pranë, të vish në tavolinën tonë të preferuar, e të pimë kafe gjatë.

Ti eja, ashtu siç erdhe në ato kohë. Do të kesh kujt ti rrëfehesh netëve të gjata, do të gjesh një dorë ku të vizatosh hënën e yjet, do të gjesh heshtje që të kupton kur të mos duash të thuash asnjë fjalë e një sup ku të mbështetësh kur do duash të ikësh larg.

Unë nuk dua tu iki kujtimeve, nuk munda tia fal as detit.

Ndaj po munde eja.

U bë kohë që stë kam parë.