Category: Uncategorized

written by brunildas
October 29, 2020 0

Mos u mundo të mbledhësh pjesë të thyera e të krisura, më beso të fundit i mblodha unë, u mundova si gjithmonë të mos lë pengesa, të mos vritesh me to, mbetesh sërish me rëndësi për mua, ka akoma shumë nga unë në ty.

Më beso, tashmë nuk ka mbetur asgjë. Mund të ecësh qetë, edhe në ato vende ku dikur zgjidhje të ecje me kujdes, tanimë mundesh të rrish pa frikë, të ecësh dhe në errësirë, tanimë ska asgjë aty.

Në ato pak vende që ishim bashkë mblodha të gjitha kujtimet e ika, si gjithmonë nuk bëra zhurmë, zgjodha të të lija vetëm, të kurseva disa mundime fjalësh të pafajshme tuat.

E në këtë natë të zymtë, për herë të parë kuptova veten, sa lodhje kisha përjetuar për të të kuptuar ty.

Do të të mungoj e do të më kujtosh, në çdo mëngjes kur të jesh duke pirë kafen përballë rrugës që zien nga zhurmat, mbështetur anash xhamit e në shpirt vrarë nga heshtja e mureve bosh nga kujtimet tona.

Do ndiesh trishtim e shpirti do të të lërë shije të hidhur, shije që më falje mua dikur…

Do të duash të nisesh drejt meje, por ndërgjegja do të të brejë fort, ashtu si më vrave ti mua, pa dashur, pa kuptuar…

E di, do ndiesh dhimbje, zemërim, inat, të gjitha i ndjeva dhe unë dikur…

Do të më kujtosh shpesh, e prapë sdo më kuptosh.

Zor se do më kuptoje ndonjëherë…

written by brunildas
October 2, 2020 0

E mban mend, sonte qenka fiks koha që na rrethonte ato netë, kur nuk bënte shumë ftohtë, rruga mbulohej nga gjethet e hëna ndrinte plotë. Besoj të kujtohet edhe melodia e zërave tanë që ngatërrohej lehtë me zhurmat e fundit tek-tuk nëpër qytet.

Unë nuk dua ti shuaj kujtimet, të vetmet të vërteta që mi njeh shpirti. Me to të sjell pranë, fiks si në kohët tona, fiks si në tavolinën tonë të preferuar, aty ku pimë shumë kafe e dolli plot ëndrra ngritëm gjatë.

Dhe ti e kujton, me siguri, unë këtë e di, edhe pse heshtjen kemi ngritur me mure të larta, nëpër ajrin e ftohtë arrij të dëgjoj fjalët e tua, mbeten sërish tingulli më i bukur.

Edhe ti më ruan në kujtime, si dita jote e preferuar, si biseda më e ngrohtë që të ka marrë zemrën, si poezia më e lexuar, si pritja e gjatë që të lodh e prapë nuk shuhet.

Unë nuk di të fshij kujtime, nuk di tu tregoj udhë premtimeve të shpirtit, unë nuk di të shuaj fjalë, e të të largoj nga mendimet.

Je i lirë të vish po munde, të rrëzohemi edhe njëherë e të ngrihemi bashkë, më njëri-tjetrin pranë, të vish në tavolinën tonë të preferuar, e të pimë kafe gjatë.

Ti eja, ashtu siç erdhe në ato kohë. Do të kesh kujt ti rrëfehesh netëve të gjata, do të gjesh një dorë ku të vizatosh hënën e yjet, do të gjesh heshtje që të kupton kur të mos duash të thuash asnjë fjalë e një sup ku të mbështetësh kur do duash të ikësh larg.

Unë nuk dua tu iki kujtimeve, nuk munda tia fal as detit.

Ndaj po munde eja.

U bë kohë që stë kam parë.

mersinturkocagi.org
-
meritroyalbetgirisi.com
-
slotbargirisi.com
-
lidyabet.club
-
lidyabet.best
-
bahsine.club
-
superbetin.link