A më njeh ti?

1 minutes, 20 seconds

Nuk e di se çfarë fsheh në atë shikim, nuk e di as se çfarë mendon ndërkohë që më sheh, më duket sikur njëmijë fjalë që don të mi thuash të bëhen lëmsh e ti në këmbim u vesh një buzëqeshje të lehtë, që mi verbon sytë.

A e njeh ti buzëqeshjen time?

Të kam ofruar njëmijë rrugë për të ardhur drejt meje, e shpesh e gjej veten të humbur me ty shumë larg nga këtu, në kërkim të një toke të pashkelur, me shumë ajër, e gjej veten nëpër qytete të pa vizituara, ku aroma e pemëve të vjetra na mbush me frymë. Është magjike ajo që ëndërroj ndërkohë që mundohem të zbërthej ndonjë fije mister nga ai shikim.

Unë të njoh mirë. Shikimin, sytë, buzëqeshjen. Janë unike ato që marr nga ty. Nuk janë si asgjë, rrinë fiks me shpirtin tim.

Po ti, a më njeh vallë?A ma njeh shikimin në sy? A ma njeh zërin? Po duart nëse ndeshemi në errësirë?

Kam shkruar shumë letra për ty, çdo fjalë që ti sma thua, çdo rrëfim që ti zgjedh hënën si dëgjuese, çdo këngë që e ke në mendje.

Mund të arrij të të dalloj në 100 fytyra nëpër rrëmujën e rrugëve, e njoh drejtimin tënd, rrugicat ku këmbët të shkelin, e vendet ku ti pushon mendjen. Ta njoh dhe shpirtin tënd të bukur.

Po ti, sa më njeh?

There are 0 comments .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *