brunildas

written by brunildas
March 26, 2021 0

Sot jam zgjuar herët, ndoshta nuk kam arrit të flej gjithë natën, sot u zgjova e mbushur në jetë, edhe njëherë me duar shtrirë drejt një përqafimi që veç fund sdua të ketë, edhe njëherë me një buzëqeshje pa arsye kur sytë më formojnë fytyrën tënde.

Sot u zgjova duke kënduar, e nëpër dhomë duke vallëzuar me hijet e rrezeve të para të diellit, nëpët tingujt e një melodie të vjetër, që këngën tonë të preferuar luan.

Po ti si je zgjuar?

Dielli im, sa ngroh një rreze jotja, kur nuk jam pranë me ty, a i sheh dhe ti po njësoj si unë pemët tek lëkunden lehtë nga era e qetë e këtij mëngjesi? A të merr malli të më kesh pranë?

Sot jam zgjuar për të ardhur drejt teje, ndryshe nga dje e ndryshe si çdo herë, sot u zgjova të të dua më shumë, kësaj here pa thurur për ty rreshta në mendje, pa u menduar për fjalën e parë, pa e menduar se ku do të shkelim.

Sot jam zgjuar të jem e lumtur. Po ti?

Më mbaj gjatë në këtë përqafim, mos mi lësho duart, mos tento të më lësh të iki, ndoshta nuk do gjeja forcë të rivija sërish, ndoshta nuk do mundja të këndoja më të njëjtën këngë si çdo mëngjes, ndoshta nuk do e bindja dot më veten të ëndërroja e qetë me ty.

Përqafimi im. Sot nuk dua të iki nga ky diell.

Mos ik as ti.

0Shares
written by brunildas
February 26, 2021 0

Nuk merr shumë kohë momenti kur zemra gjen rrugë drejt një tjetre, pa e njohur ti beson dhe me sy mbyllur, nëpër errësirë sheh një dritë dhe duart zgjaten pa droje në kërkim të dy tjerave, e aty shpirti gjen prehje, gjen gëzim, gjen veten.

Falë teje mësova të besoj edhe pse kudo bënte errësirë dhe ftohtë.

Kishte kaluar kohë dhe ëndrrat ishin zhytur nëpër dhoma me dyer të mbyllura fort, kishin kaluar muaj e vite dhe ndjenjat kishin fjetur një gjumë të thellë e të gjatë, kishte kaluar kohë shumë dhe unë kisha harruar të vishja një buzëqeshje të qetë, kisha harruar të mendoja për lule, për rreze të hershme dielli e për male plot ajër të ftohtë e të pastër. 

Eja dhe mos ik.

Mos i beso kohës tinëzare që të vjedh dëshirën dhe të vërtetën e ndjenjës, lërmë mua të jem mikja jote e pakohë, e bashkë të krijojmë një kohë tonën që veç shpirtra si imi e joti dinë ti falin më të mirën, dinē ti falin magji. Ne diktohemi nga dashuria, nga sytë që shohin me të njëjtin ngjyrë, nga rrugët e njëjta që zgjedhim të shkelim, nga lulet që prekim, nga rrezet që fotografojmë kur jemi bashkë e nga ëndrrat që lexohen nëpër sytē tanë.

Ti ke qënë gjithmonë një hap afër meje, duke më falur lumturi si tani që jemi bashkë, ti ke qënë aty për mua.

Ndaj më lër dhe mua të jem kudo dhe kurdo për ty, për ne.

0Shares
written by brunildas
January 29, 2021 0

U shembën të gjitha portat e muret që u deshën të vije te unë, i premtoja vetes dhe ty diell çdo ditë edhe kur qielli vuante për grinë që po vinte drejt nesh, drejt ditëve plot dritë, plot buzëqeshje e plot lumturi. E lashë veten të vinte te ty, u pamë gjatë në sy, zbukuruam heshtjet tona, gjetëm vetën në shikime, ndërtuam rrugët e muret tona, e ndamë veten nga të gjithë.

Nën ritmin më të bukur të kohës, më fale ylber në qiellin tim të mbushur plot lutje, nën fjalët më të bukura më fale kohë dhe lulet u çelën nëpër damarë, isha unë që zgjodha ti ujis ato me shpresë e ndjenja për ty.

Harruam çdo gjë dhe kohën e mbajtëm pezull, ngrimë çdokënd, si fanatikë të njëri – tjetrit, mbytëm zemrat në një, harruam ti përkisnim vetes. I ndërtova rrugët për te ty, për te ne, me lule plot, të ftova në kopshtet e mia, ku veç pemë, qiell e rreze dielli kishte, të lashë të merrje nga unë, kohë, sy, duar, përqafime, rrëmujë, qetësi e zhurmë.

Unë nuk mbaj mëri, të mendoj dhe qesh, thellë në shpirt të kam liruar nga çdo grimcë mërzie që më fale, që le kur ike, unë nuk di të urrej. Thellë në vete jam e diellit, e qiellit, jam e kujtimeve të bukura, që në shpirt skalisin një buzëqeshje të madhe, atë që e fal me sy mbyllur, si tani. Kujtomë dhe ti kështu, qeshjen time të madhe, duart e mia të ngrohta, shikimet me lot, e sytë me lumturi.

Edhe sikur të pranonim shkëlqimin e njëri tjetrit, ne prapë do zgjidhnim të shkëlqenim më vete.

Ne vinim nga yje të ndryshëm.

0Shares
written by brunildas
January 28, 2021 0

U përpoqa të isha për ty gjithçka doje ti, u bëra diell, të fala gjithë rrezet, edhe shpirtin se ndieja më të më ngrohej, qiellin e ktheva në një roman, si fjalët që lexoheshin pastër në sytë e mi, të cilëve as ngjyrën sdite tua shquash. Mendova se për ty mjaftonte të isha unë, veç qënia ime, pa shtesa, pa kufij, pa etalon, me gabime, me falje, pendime, lot, mendova se si mua më mjaftoje një si ty, aq do duhej dhe për ty, thjesht një unë.

Të rëndojnë mendimet, kujtimet, të vrasin, të lodhin, të shtypin e shpirtin e ndjen të mbytur në kthetra.

Lëri, provo të ulesh në një qoshk, dhe egon tënde shihe të kërrusur diku mënjanë, e shih dhe bindu e pranoje me veten sa butë ta pata shtruar rrugën drejt meje, plot lule, plot buzëqeshje, plot shpresë, plot ëndrra e plot të mira. Shih se sa thjeshtë të fala dritë nga vetja ime, shih se sa thjeshtë e ëndërroja jetën me ty, mjaft në sytë e tu të shihja dashuri, ngrohtësi e mirësi.

E ndiej shpirtin në palcë të vrarë, më vërsulen nëpër damarë njëmijë fjalë që mu bënë grusht e më zunë frymën, teksa shihja sesi vetja ime venitej për të të kuptuar ty, për të të justifikuar ty, e ndiej zemrën të shpërndarë nëpër rrugë të shkelura e pashkelura nga unë e ti, i ndiej ndjenjat të rrënuara.

Mendova që më kishe prekur shpirtin, që mi njihje gjuhët e heshtura, që më lexoje mendjen, por jo.

Ulu nën dritën e hënës dhe shquaja dritën, shquaja dhe heshtjen, a të rëndojnë kryet mbi gjunjë? Ndieje dhe ti peshën e shpirtit tënd, a të rëndon? Pyete sa mirë të njeh. Po ti, a e njeh veten vallë?

0Shares
written by brunildas
January 26, 2021 0

Si është të zgjohesh në mëngjes e të shohësh diellin me sy plot mbushur në ëndrra nga netët pa gjumë? A të merr malli akoma pa i hapur sytë, a të kujtohen dhe ty të qeshurat pafund edhe pse rrugët zienin nga heshtja?

Po bëhet gjatë e veç pranverë shoh edhe pse dielli ngroh ditë të ftohta dimri, pranverë ndiej dhe lulet i kam mbjellur nëpër damarë e aromë lavand lëshojnë në dehje.

Ti ma ke bërë pranverë shpirtin.

Më ke marrë fjalët më të bukura, ato që ja falja veç vetes, më ke marrë ngjyrën më të bukur të syve, shikimin më të ngrohtë, përqafimin më të gjatë, të dielat e ditët plot diell, e unë të dhashë pak nga pak shpirt e lule pafund fshehur në të.

Nuk do të mbetesh më asnjëherë vetëm, as kur vetëm je me veten, do të të vesh mendimet e tua me rreshta plot ndjenjë të miat, do të pikturoj në fytyrën tënde telajo lumturie sa herë të më kujtosh buzëqeshjen, do të të mbush shpirtin sa herë të më përmendësh emrin.

Me ty jam kudo e kurdo, në çdo hap tëndin, në çdo zgjim mëngjesi, në çdo ditë të re, në çdo agim e perëndim të gjatë, me ty jam sot, e dua të jem gjatë në kohë.

U bë gjatë që veç aromë lavandul më ndien shpirti, e stinë tjetër nuk njeh përveç pranverës.

0Shares
written by brunildas
November 23, 2020 0

Tanimë që nuk je, çdo rrugë, çdo shteg më ngjan me ikjen tënde, ashtu bosh, pa kuptim, pa lajmërim, pa kthim. Çdo rruge nuk ja gjej më fundin, nuk ia shquaj më kthesat e pemët përbri smë ajrosin mendjen si dikur.

Më ndodh ndonjëherë të të pres si dikur, ulur përballë rrugës, e të të shquaj nga larg, më ndodh që me këngët në sfond të luaj kujtimet më të bukura e më të veçanta tonat, edhe pse këmbët më nuk prekin petale, unë sërish vazhdoj të ndiej aromë trëndafilash.

Më ndodh të qesh, të qaj, e me veten të kërkoj përgjigje, të të kuptoj ty, të mendoj si ty, të arsyetoj atë që vepron ti.

Nuk dua më ti zë besë vetes, edhe pse thellë ruaj kujtimet më të bukura, shikimet më të gjata, fjalët më të ëmbla e takimet më të ngrohta. Nuk dua më të të pres. Jam e lodhur të shuaj diellin sa herë ikën e më nuk kthehesh.

Nuk të njoha mirë, ose ndoshta aq doja të njihja dhe unë, të dhashë formë sipas shpirtit tim, krijova me mendje dikënd si unë.

Ti më njeh mirë, prandaj do të vije sërish, do trokisje në derë, do të pinim bashkë kafe, do të shquanim pemët plot sesi era i lëkund e sërish do ikje pa kthim.

Ti më njeh mirë, por këtë herë sdo jetë si çdo herë.

Këtë herë as vetë se di në do të të presë.

Këtë herë sdua të shkel mbi trëndafilë që skanë më erë.

0Shares
written by brunildas
October 29, 2020 1

Mos u mundo të mbledhësh pjesë të thyera e të krisura, më beso të fundit i mblodha unë, u mundova si gjithmonë të mos lë pengesa, të mos vritesh me to, mbetesh sërish me rëndësi për mua, ka akoma shumë nga unë në ty.

Më beso, tashmë nuk ka mbetur asgjë. Mund të ecësh qetë, edhe në ato vende ku dikur zgjidhje të ecje me kujdes, tanimë mundesh të rrish pa frikë, të ecësh dhe në errësirë, tanimë ska asgjë aty.

Në ato pak vende që ishim bashkë mblodha të gjitha kujtimet e ika, si gjithmonë nuk bëra zhurmë, zgjodha të të lija vetëm, të kurseva disa mundime fjalësh të pafajshme tuat.

E në këtë natë të zymtë, për herë të parë kuptova veten, sa lodhje kisha përjetuar për të të kuptuar ty.

Do të të mungoj e do të më kujtosh, në çdo mëngjes kur të jesh duke pirë kafen përballë rrugës që zien nga zhurmat, mbështetur anash xhamit e në shpirt vrarë nga heshtja e mureve bosh nga kujtimet tona.

Do ndiesh trishtim e shpirti do të të lërë shije të hidhur, shije që më falje mua dikur…

Do të duash të nisesh drejt meje, por ndërgjegja do të të brejë fort, ashtu si më vrave ti mua, pa dashur, pa kuptuar…

E di, do ndiesh dhimbje, zemërim, inat, të gjitha i ndjeva dhe unë dikur…

Do të më kujtosh shpesh, e prapë sdo më kuptosh.

Zor se do më kuptoje ndonjëherë…

0Shares
written by brunildas
October 2, 2020 1

E mban mend, sonte qenka fiks koha që na rrethonte ato netë, kur nuk bënte shumë ftohtë, rruga mbulohej nga gjethet e hëna ndrinte plotë. Besoj të kujtohet edhe melodia e zërave tanë që ngatërrohej lehtë me zhurmat e fundit tek-tuk nëpër qytet.

Unë nuk dua ti shuaj kujtimet, të vetmet të vërteta që mi njeh shpirti. Me to të sjell pranë, fiks si në kohët tona, fiks si në tavolinën tonë të preferuar, aty ku pimë shumë kafe e dolli plot ëndrra ngritëm gjatë.

Dhe ti e kujton, me siguri, unë këtë e di, edhe pse heshtjen kemi ngritur me mure të larta, nëpër ajrin e ftohtë arrij të dëgjoj fjalët e tua, mbeten sërish tingulli më i bukur.

Edhe ti më ruan në kujtime, si dita jote e preferuar, si biseda më e ngrohtë që të ka marrë zemrën, si poezia më e lexuar, si pritja e gjatë që të lodh e prapë nuk shuhet.

Unë nuk di të fshij kujtime, nuk di tu tregoj udhë premtimeve të shpirtit, unë nuk di të shuaj fjalë, e të të largoj nga mendimet.

Je i lirë të vish po munde, të rrëzohemi edhe njëherë e të ngrihemi bashkë, më njëri-tjetrin pranë, të vish në tavolinën tonë të preferuar, e të pimë kafe gjatë.

Ti eja, ashtu siç erdhe në ato kohë. Do të kesh kujt ti rrëfehesh netëve të gjata, do të gjesh një dorë ku të vizatosh hënën e yjet, do të gjesh heshtje që të kupton kur të mos duash të thuash asnjë fjalë e një sup ku të mbështetësh kur do duash të ikësh larg.

Unë nuk dua tu iki kujtimeve, nuk munda tia fal as detit.

Ndaj po munde eja.

U bë kohë që stë kam parë.

0Shares
written by brunildas
July 17, 2020 1

Do mbushja faqe plot, do shkruaja poezi, letra, do flisja pa reshtur e pa u lodhur, për ndjesitë e bukura, për emocionet e gdhendura në mendje e zemër, për buzëqeshjet e pafundme, për mrekullitë e bukuritë e jetës, e në fund do ndaloja, në ty nuk do mundja të thoja asgjë, te flisja asnjë shkronjë, në ty do ndaloja e do të të ndiqja sytë, e ashtu e heshtur do të të shikoja gjatë, e me heshtje do të të falja shumë nga unë, shumë nga çfarë nuk munda të të them.

Të pata thënë dikur që kisha veç veten time, një ëndërrimtare me mendje të mbrapshtë, që shumë herë mbushte e zbrazte sirtaret e sërish kthehej e mbushur e tëra në shpresë, për të kapur ndonjë rreze diell edhe në ditët më të ftohta të dhjetorit, për ti dhënë jetës mundësi të më prekte me ëndrra e sërish netëve vonë të shihja gjatë yjet. Të pata thënë që unë nuk mbaj mëri edhe kur zemrën e ndjej të më cikloset dhe zhurmën e shtyp me këmbë, unë sërish fal, për të parë dhe njëherë një buzëqeshje të ngrohtë që vjen drejt meje, fill mbas një zemërimi që vetëm frymë na merr dhe na shmang ëmbëlsinë e kësaj jete. Unë do të të kisha falur shumë herë, e ti sërish do të kishe kërkuar më shumë.

Për fjalët që nuk munda të ti them, falmë. Unë, kokëforta mendova se duke të dashur në mënyrë time do të të mbaja pranë vetes gjatë, e në përjetësi do të ngrinim dolli në çdo natë, kur hënën ta përcillnim bashkë. Falmë që akoma të kam në damarë, e të ndiej edhe kur ndonjëherë frymë marr kur jam me veten, vetëm, edhe kur ti më vjen si një vegim e më turbullon ditën.

Tanimë ndihem e qetë, fundja ne jemi të fatit, e fati ndonjëherë të fal surpriza që ti nuk i mirëpret, e ndonjëherë të merr nga vetja jote gëzimin, lumturinë, por në fund ti mbart në zemër atë që le, kujtimin tënd.

Mund të të kisha folur shumë për atë që ndjej për ty, por ti sërish do kishe kërkuar më tepër.

0Shares
written by brunildas
July 16, 2020 2

Kudo të jem, në çdo fragment të ditës, në çdo frymë që marr, në çdo shikim që fal, në çdo ëndërr që shoh, ti je aty, me mua, më mjafton vetëm të mbyll sytë e të të shoh tek buzëqesh pa kuptuar kur të prek lehtë edhe një rreze dielli.

Dukesh bukur kur je kështu, pranë meje, në paqe, e paqja ime bëhesh ti.

Ti e di që me fjalë jam e varfër të shpreh shpirtin, shumë prej tyre i ruaj thellë në zemër nga frika e erës që si për inat i përplas në valët e detit e ua shuan emocionin. I ruaj si lumturinë e një momenti, për ta zgjatur sa më shumë e prej saj të vjedhim pak magji, e kur të jemi pranë të marrin formën e përqafimeve të gjata, të ngatërrimeve të gishtërinjve e shpupuritjes së flokëve.

Ti më je bërë prehja ime, e nga ty nuk dua të iki larg më, më je bërë gjithçkaja kur nuk kam asgjë të bukur përreth meje, kënga dhe gëzimi im kur trishtimi më pushton, e paqja ime kur çdo gjë zhurmon.

Do rrija gjatë pa folur kështu, duke të ndjerë zemrën tek rreh, e me ato sekonda të pikturoja lumturinë time në qiell, ti jepja ngjyra pafund, e diellin ta vishja në sy gjithmonë.

Tanimë e dimë të dy, të gjejmë rrugën për tu gjendur në zemër pranë, tani e dimë mirë se si është të duash pa thënë asnjë fjalë.

Ne duhemi në paqe, e paqe i falim shpirtrave tanë.

 

0Shares