brunildas

written by brunildas
May 27, 2021 0

Nuk e di se çfarë fsheh në atë shikim, nuk e di as se çfarë mendon ndërkohë që më sheh, më duket sikur njëmijë fjalë që don të mi thuash të bëhen lëmsh e ti në këmbim u vesh një buzëqeshje të lehtë, që mi verbon sytë.

A e njeh ti buzëqeshjen time?

Të kam ofruar njëmijë rrugë për të ardhur drejt meje, e shpesh e gjej veten të humbur me ty shumë larg nga këtu, në kërkim të një toke të pashkelur, me shumë ajër, e gjej veten nëpër qytete të pa vizituara, ku aroma e pemëve të vjetra na mbush me frymë. Është magjike ajo që ëndërroj ndërkohë që mundohem të zbërthej ndonjë fije mister nga ai shikim.

Unë të njoh mirë. Shikimin, sytë, buzëqeshjen. Janë unike ato që marr nga ty. Nuk janë si asgjë, rrinë fiks me shpirtin tim.

Po ti, a më njeh vallë?A ma njeh shikimin në sy? A ma njeh zërin? Po duart nëse ndeshemi në errësirë?

Kam shkruar shumë letra për ty, çdo fjalë që ti sma thua, çdo rrëfim që ti zgjedh hënën si dëgjuese, çdo këngë që e ke në mendje.

Mund të arrij të të dalloj në 100 fytyra nëpër rrëmujën e rrugëve, e njoh drejtimin tënd, rrugicat ku këmbët të shkelin, e vendet ku ti pushon mendjen. Ta njoh dhe shpirtin tënd të bukur.

Po ti, sa më njeh?

0Shares
written by brunildas
May 26, 2021 0

Jo se ti e meritoje, ti nuk do e kishe kuptuar gjithsesi, por nuk dita të mbaj më inat, mërzi, apo hidhërim, nuk doja të të ngjaja ty, ne ishim ndryshe nga njëri -tjetri.

Të lejova të merrje gjithçka që mbeti nga ne, fjalë, kujtime e heshtje. Tashmë janë tuat. Mos harro, tanimë ke më shume se çfarë kishe para se të më njihje.

Unë ika larg.

U bë kohë që më nuk jam spektatore e shfaqjeve tua, e as fshehurazi nuk të ruaj nëse je i lumtur apo ndonjë hije trishtimi të ka prekur fytyrën, u bë kohë që kam ulur perdet e as nuk dua të të shoh e të më shohësh se si çdo ditë aktroj me lumturinë time, buzëqeshjen time.

U enda nëpër rrugët që dikur më zgjate duart, në errësirën e ftohtë, u enda vetëm e me shpirt të lodhur nuk kërkova më asnjë përgjigje për mijëra pikëpyetje që u bënë kryefjalë e mendimeve të mia, nuk doja më asnjë shpjegim, ndoshta ishte më mirë kështu.

U enda me këngët e mia të preferuara për të lënë gjurmë të bukura, e binda veten që grinë që le ti në çdo vend ku kaluam ta fshija, ti jepja dritë, e vetes i riktheva buzëqeshjen.

Të kam falur, ti e di tashmë shumë mirë.

Të fala sepse asnjë mërzi si rrin mirë shpirtit tim, asnjë trishtim nuk ka dhomë në zemrën time. Ti e dije këtë…

Duhet ta dije.

0Shares
written by brunildas
May 25, 2021 0

Çdo mëngjes kur kam parë diell, ndër rrezet e para kam menduar si ti, të ishim bashkë. Çdo sekondë të rrugës që e kam përshkruar kam kërkuar gjurmët e tua, kam heshtur për të dëgjuar ndoshta dhe hapat, si ti, për të shtuar disa orë bashkë, mbase dhe dorë shtrënguar. Sa herë kam nuhatur aromën e kafes kam rendur duke mbajtur frymë e me buzëqeshjen në fytyrë të kam gjetur duke më kërkuar në tavolinën tonë të preferuar, si unë.

Fiks si ti dhe unë i kam veshur sytë me ngjyra të qiellit e të maleve dhe kam heshtur për pak qetësi, si tani me ty, pranë meje, në supin tënd, duke u dhënë ngjyrë ditëve të mia.

Nuk kam mundur të të them jo asnjëherë, veç shpirtin e kam lënë të lirë të vijë drejt teje. Ti mbetesh shtëpia ime e preferuar.

Ti më bën të dua me sy mbyllur, edhe atëherë kur dritë ska përreth, edhe kur qielli është me re, e dielli nuk duket gjëkundi. Ti më bën të vallëzoj pa u lodhur, pa mu vrarë këmbët, nëpër vesën e mëngjesit, me erën që rreh lehtë në fytyrë. 

Fjalët janë ndryshe për ty, nuk zënë shumë vend, janë të thjeshta por plot me shpirt midis rreshtave. Me ty jam ndryshe, nuk jam si me asnjë, me ty thjesht jam unë, dikush që kënaqet me pak diell, një copë qiell e plot me ty.

Ashtu si ti.

0Shares
written by brunildas
March 26, 2021 0

Sot jam zgjuar herët, ndoshta nuk kam arrit të flej gjithë natën, sot u zgjova e mbushur në jetë, edhe njëherë me duar shtrirë drejt një përqafimi që veç fund sdua të ketë, edhe njëherë me një buzëqeshje pa arsye kur sytë më formojnë fytyrën tënde.

Sot u zgjova duke kënduar, e nëpër dhomë duke vallëzuar me hijet e rrezeve të para të diellit, nëpët tingujt e një melodie të vjetër, që këngën tonë të preferuar luan.

Po ti si je zgjuar?

Dielli im, sa ngroh një rreze jotja, kur nuk jam pranë me ty, a i sheh dhe ti po njësoj si unë pemët tek lëkunden lehtë nga era e qetë e këtij mëngjesi? A të merr malli të më kesh pranë?

Sot jam zgjuar për të ardhur drejt teje, ndryshe nga dje e ndryshe si çdo herë, sot u zgjova të të dua më shumë, kësaj here pa thurur për ty rreshta në mendje, pa u menduar për fjalën e parë, pa e menduar se ku do të shkelim.

Sot jam zgjuar të jem e lumtur. Po ti?

Më mbaj gjatë në këtë përqafim, mos mi lësho duart, mos tento të më lësh të iki, ndoshta nuk do gjeja forcë të rivija sërish, ndoshta nuk do mundja të këndoja më të njëjtën këngë si çdo mëngjes, ndoshta nuk do e bindja dot më veten të ëndërroja e qetë me ty.

Përqafimi im. Sot nuk dua të iki nga ky diell.

Mos ik as ti.

0Shares
written by brunildas
February 26, 2021 0

Nuk merr shumë kohë momenti kur zemra gjen rrugë drejt një tjetre, pa e njohur ti beson dhe me sy mbyllur, nëpër errësirë sheh një dritë dhe duart zgjaten pa droje në kërkim të dy tjerave, e aty shpirti gjen prehje, gjen gëzim, gjen veten.

Falë teje mësova të besoj edhe pse kudo bënte errësirë dhe ftohtë.

Kishte kaluar kohë dhe ëndrrat ishin zhytur nëpër dhoma me dyer të mbyllura fort, kishin kaluar muaj e vite dhe ndjenjat kishin fjetur një gjumë të thellë e të gjatë, kishte kaluar kohë shumë dhe unë kisha harruar të vishja një buzëqeshje të qetë, kisha harruar të mendoja për lule, për rreze të hershme dielli e për male plot ajër të ftohtë e të pastër. 

Eja dhe mos ik.

Mos i beso kohës tinëzare që të vjedh dëshirën dhe të vërtetën e ndjenjës, lërmë mua të jem mikja jote e pakohë, e bashkë të krijojmë një kohë tonën që veç shpirtra si imi e joti dinë ti falin më të mirën, dinē ti falin magji. Ne diktohemi nga dashuria, nga sytë që shohin me të njëjtin ngjyrë, nga rrugët e njëjta që zgjedhim të shkelim, nga lulet që prekim, nga rrezet që fotografojmë kur jemi bashkë e nga ëndrrat që lexohen nëpër sytē tanë.

Ti ke qënë gjithmonë një hap afër meje, duke më falur lumturi si tani që jemi bashkë, ti ke qënë aty për mua.

Ndaj më lër dhe mua të jem kudo dhe kurdo për ty, për ne.

0Shares
written by brunildas
January 29, 2021 0

U shembën të gjitha portat e muret që u deshën të vije te unë, i premtoja vetes dhe ty diell çdo ditë edhe kur qielli vuante për grinë që po vinte drejt nesh, drejt ditëve plot dritë, plot buzëqeshje e plot lumturi. E lashë veten të vinte te ty, u pamë gjatë në sy, zbukuruam heshtjet tona, gjetëm vetën në shikime, ndërtuam rrugët e muret tona, e ndamë veten nga të gjithë.

Nën ritmin më të bukur të kohës, më fale ylber në qiellin tim të mbushur plot lutje, nën fjalët më të bukura më fale kohë dhe lulet u çelën nëpër damarë, isha unë që zgjodha ti ujis ato me shpresë e ndjenja për ty.

Harruam çdo gjë dhe kohën e mbajtëm pezull, ngrimë çdokënd, si fanatikë të njëri – tjetrit, mbytëm zemrat në një, harruam ti përkisnim vetes. I ndërtova rrugët për te ty, për te ne, me lule plot, të ftova në kopshtet e mia, ku veç pemë, qiell e rreze dielli kishte, të lashë të merrje nga unë, kohë, sy, duar, përqafime, rrëmujë, qetësi e zhurmë.

Unë nuk mbaj mëri, të mendoj dhe qesh, thellë në shpirt të kam liruar nga çdo grimcë mërzie që më fale, që le kur ike, unë nuk di të urrej. Thellë në vete jam e diellit, e qiellit, jam e kujtimeve të bukura, që në shpirt skalisin një buzëqeshje të madhe, atë që e fal me sy mbyllur, si tani. Kujtomë dhe ti kështu, qeshjen time të madhe, duart e mia të ngrohta, shikimet me lot, e sytë me lumturi.

Edhe sikur të pranonim shkëlqimin e njëri tjetrit, ne prapë do zgjidhnim të shkëlqenim më vete.

Ne vinim nga yje të ndryshëm.

0Shares
written by brunildas
January 28, 2021 0

U përpoqa të isha për ty gjithçka doje ti, u bëra diell, të fala gjithë rrezet, edhe shpirtin se ndieja më të më ngrohej, qiellin e ktheva në një roman, si fjalët që lexoheshin pastër në sytë e mi, të cilëve as ngjyrën sdite tua shquash. Mendova se për ty mjaftonte të isha unë, veç qënia ime, pa shtesa, pa kufij, pa etalon, me gabime, me falje, pendime, lot, mendova se si mua më mjaftoje një si ty, aq do duhej dhe për ty, thjesht një unë.

Të rëndojnë mendimet, kujtimet, të vrasin, të lodhin, të shtypin e shpirtin e ndjen të mbytur në kthetra.

Lëri, provo të ulesh në një qoshk, dhe egon tënde shihe të kërrusur diku mënjanë, e shih dhe bindu e pranoje me veten sa butë ta pata shtruar rrugën drejt meje, plot lule, plot buzëqeshje, plot shpresë, plot ëndrra e plot të mira. Shih se sa thjeshtë të fala dritë nga vetja ime, shih se sa thjeshtë e ëndërroja jetën me ty, mjaft në sytë e tu të shihja dashuri, ngrohtësi e mirësi.

E ndiej shpirtin në palcë të vrarë, më vërsulen nëpër damarë njëmijë fjalë që mu bënë grusht e më zunë frymën, teksa shihja sesi vetja ime venitej për të të kuptuar ty, për të të justifikuar ty, e ndiej zemrën të shpërndarë nëpër rrugë të shkelura e pashkelura nga unë e ti, i ndiej ndjenjat të rrënuara.

Mendova që më kishe prekur shpirtin, që mi njihje gjuhët e heshtura, që më lexoje mendjen, por jo.

Ulu nën dritën e hënës dhe shquaja dritën, shquaja dhe heshtjen, a të rëndojnë kryet mbi gjunjë? Ndieje dhe ti peshën e shpirtit tënd, a të rëndon? Pyete sa mirë të njeh. Po ti, a e njeh veten vallë?

0Shares
written by brunildas
January 26, 2021 0

Si është të zgjohesh në mëngjes e të shohësh diellin me sy plot mbushur në ëndrra nga netët pa gjumë? A të merr malli akoma pa i hapur sytë, a të kujtohen dhe ty të qeshurat pafund edhe pse rrugët zienin nga heshtja?

Po bëhet gjatë e veç pranverë shoh edhe pse dielli ngroh ditë të ftohta dimri, pranverë ndiej dhe lulet i kam mbjellur nëpër damarë e aromë lavand lëshojnë në dehje.

Ti ma ke bërë pranverë shpirtin.

Më ke marrë fjalët më të bukura, ato që ja falja veç vetes, më ke marrë ngjyrën më të bukur të syve, shikimin më të ngrohtë, përqafimin më të gjatë, të dielat e ditët plot diell, e unë të dhashë pak nga pak shpirt e lule pafund fshehur në të.

Nuk do të mbetesh më asnjëherë vetëm, as kur vetëm je me veten, do të të vesh mendimet e tua me rreshta plot ndjenjë të miat, do të pikturoj në fytyrën tënde telajo lumturie sa herë të më kujtosh buzëqeshjen, do të të mbush shpirtin sa herë të më përmendësh emrin.

Me ty jam kudo e kurdo, në çdo hap tëndin, në çdo zgjim mëngjesi, në çdo ditë të re, në çdo agim e perëndim të gjatë, me ty jam sot, e dua të jem gjatë në kohë.

U bë gjatë që veç aromë lavandul më ndien shpirti, e stinë tjetër nuk njeh përveç pranverës.

0Shares
written by brunildas
November 23, 2020 0

Tanimë që nuk je, çdo rrugë, çdo shteg më ngjan me ikjen tënde, ashtu bosh, pa kuptim, pa lajmërim, pa kthim. Çdo rruge nuk ja gjej më fundin, nuk ia shquaj më kthesat e pemët përbri smë ajrosin mendjen si dikur.

Më ndodh ndonjëherë të të pres si dikur, ulur përballë rrugës, e të të shquaj nga larg, më ndodh që me këngët në sfond të luaj kujtimet më të bukura e më të veçanta tonat, edhe pse këmbët më nuk prekin petale, unë sërish vazhdoj të ndiej aromë trëndafilash.

Më ndodh të qesh, të qaj, e me veten të kërkoj përgjigje, të të kuptoj ty, të mendoj si ty, të arsyetoj atë që vepron ti.

Nuk dua më ti zë besë vetes, edhe pse thellë ruaj kujtimet më të bukura, shikimet më të gjata, fjalët më të ëmbla e takimet më të ngrohta. Nuk dua më të të pres. Jam e lodhur të shuaj diellin sa herë ikën e më nuk kthehesh.

Nuk të njoha mirë, ose ndoshta aq doja të njihja dhe unë, të dhashë formë sipas shpirtit tim, krijova me mendje dikënd si unë.

Ti më njeh mirë, prandaj do të vije sërish, do trokisje në derë, do të pinim bashkë kafe, do të shquanim pemët plot sesi era i lëkund e sërish do ikje pa kthim.

Ti më njeh mirë, por këtë herë sdo jetë si çdo herë.

Këtë herë as vetë se di në do të të presë.

Këtë herë sdua të shkel mbi trëndafilë që skanë më erë.

0Shares
written by brunildas
October 29, 2020 1

Mos u mundo të mbledhësh pjesë të thyera e të krisura, më beso të fundit i mblodha unë, u mundova si gjithmonë të mos lë pengesa, të mos vritesh me to, mbetesh sërish me rëndësi për mua, ka akoma shumë nga unë në ty.

Më beso, tashmë nuk ka mbetur asgjë. Mund të ecësh qetë, edhe në ato vende ku dikur zgjidhje të ecje me kujdes, tanimë mundesh të rrish pa frikë, të ecësh dhe në errësirë, tanimë ska asgjë aty.

Në ato pak vende që ishim bashkë mblodha të gjitha kujtimet e ika, si gjithmonë nuk bëra zhurmë, zgjodha të të lija vetëm, të kurseva disa mundime fjalësh të pafajshme tuat.

E në këtë natë të zymtë, për herë të parë kuptova veten, sa lodhje kisha përjetuar për të të kuptuar ty.

Do të të mungoj e do të më kujtosh, në çdo mëngjes kur të jesh duke pirë kafen përballë rrugës që zien nga zhurmat, mbështetur anash xhamit e në shpirt vrarë nga heshtja e mureve bosh nga kujtimet tona.

Do ndiesh trishtim e shpirti do të të lërë shije të hidhur, shije që më falje mua dikur…

Do të duash të nisesh drejt meje, por ndërgjegja do të të brejë fort, ashtu si më vrave ti mua, pa dashur, pa kuptuar…

E di, do ndiesh dhimbje, zemërim, inat, të gjitha i ndjeva dhe unë dikur…

Do të më kujtosh shpesh, e prapë sdo më kuptosh.

Zor se do më kuptoje ndonjëherë…

0Shares